بهروز اسدی فعال حقوق بشر و سخنگوی انجمن زن زندگی ازادی در المان
این مستند به بررسی یکی از ابعاد کمتر دیدهشده قطع اینترنت در ایران میپردازد: نقش زیرساختهای دیجیتال، شرکتهای واسطه و ردپای احتمالی شرکتهای وابسته یا نزدیک به ساختار جمهوری اسلامی در آلمان و اروپا.
قطع اینترنت در ایران فقط یک تصمیم لحظهای یا امنیتی نیست. این روند نتیجه سالها سرمایهگذاری و توسعه زیرساختهایی است که هدف آن کاهش وابستگی حکومت به اینترنت جهانی و افزایش توان کنترل جریان اطلاعات بوده است.
در این مستند تلاش شده نشان داده شود چگونه پروژههایی مانند شبکه ملی اطلاعات، خدمات ابری، دیتاسنترها، مسیرهای شبکه، شرکتهای ثبتشده در اروپا و همکاریهای تجاری ظاهراً فنی میتوانند در عمل به ابزاری برای سانسور، قطع ارتباط مردم با جهان و تداوم سرکوب دیجیتال تبدیل شوند.
پرسش اصلی این است:
آیا خاک آلمان، شرکتهای ثبتشده در آلمان، دیتاسنترهای اروپایی یا ساختارهای حقوقی و تجاری در اروپا، مستقیم یا غیرمستقیم، به تقویت زیرساختهایی کمک کردهاند که جمهوری اسلامی از آنها برای کنترل اینترنت و محدود کردن مردم ایران استفاده میکند؟
این فقط یک موضوع فنی یا تجاری نیست. این یک مسئله حقوق بشری، سیاسی و اخلاقی است.
اینترنت برای مردم ایران ابزار ارتباط، امنیت، آموزش، معیشت، اطلاعرسانی و رساندن صدای قربانیان به جهان است. هر شرکت، واسطه یا ساختاری که به قطع این ارتباط کمک کند، باید در برابر افکار عمومی، قانون و نهادهای دموکراتیک پاسخگو باشد.